Orientation 2011

Hoe gaat het met me?

Goed!! Beetje ingekakt na de orientation. Zo werk ik. Het is erg mooi hier, en erg warm. Veel warme dagen gehad. Aangezien we volle dagen in de zon liepen, zaten, renden, etc. werden we contstant gestimuleerd om lagen zonnebrand van boven de factor 30 op te smeren, dus dat heb ik dagelijks meerdere malen gedaan. Ik heb in korte tijd al een hoop mooie plaatsen in de omgeving gezien. Het huis waar ik woon met de studenten van Leadership en van worship is super. Een groot huis met flink wat slaapkamers. De gemeenschappelijke ruimte is erg gezellig (ik zit er nu te typen). Gister hebben we een pingpongtafel opgezet en het lijkt erop dat ik dit jaar The King ben. Tnx to DHOM support voor de training :-D! Tnx guys!

De kerk is heerlijk. Heel erg warm en elke keer dat we gaan is het een dikke party voor Papa. Mensen gaan hier echt uit hun dak. Love it. Denk dat ik aan het einde van dit jaar ook sta te hossen voor in de kerk.

Debriefing

Vanochtend was de orientation debriefing. Een evaluatie van de afgelopen twee weken orientation onder leiding van een psycholoog. Deze psycholoog (een mooie kerel die ook lid is van Victory Church) heeft ons voorafgaand aan de orientation geholpen om met de juiste mindset de weken in te gaan, en om de mentale strijd effectief aan te gaan. Dat heeft enorm geholpen. Ik heb veel geleerd over hoe mentale gesteldheid bepalend is voor fysieke gesteldheid.

Aangezien vandaag dus toch om evalueren gaat dacht ik: laat ik maar even doorzetten en een update voor op de blog schrijven.

Heftig

De afgelopen twee weken waren heftig. Elke dag zat vol met grote uitdagingen, onderlinge frustraties, overwinningen, tegenslagen, negatieve gedachten, bemoedigingen om die gedachten te overwinnen, strijdlustigheid, etc.

Ik ga geen gedetailleerd verslag van de weken schrijven. Ik raad iedereen aan het zelf te ervaren. It will change your life. Ik zal er een paar dingen uitlichten en proberen te beschrijven wat ik eraan heb gehad.

we spent a night on this thing...

Teams

De afgelopen weken functioneerde alles in 4 teams. Ik zat in team blue. Ongeveer elke minuut van de dag, en vele minuten van de nacht, was je als groep op elkaar aangewezen. Elke dag had zijn groepsopdrachten. Soms in de vorm van groepsspelen, soms in de vorm van fysieke uitdagingen, soms om je eten bij elkaar te krijgen. Elke dag en nacht maar door en alles onder druk. Het was een heftige tijd, maar ik moet zeggen: het was geweldig, en ik zou het zo weer doen. Want bovenstaande klinkt misschien negatief, maar als je elkaar als groep stimuleert om elke nieuwe uitdaging strijdbaar in te gaan, dan valt er ontzettend veel te (over)winnen. En daar hou ik van. Ik denk dat iedereen daarvan houdt. Veel mensen zijn misschien bang om tekort te schieten, om door de mand te vallen, en gaan daarom uitdagingen uit de weg.  Ik heb dat in ieder geval. Als dat je houding blijft, dan ga je een hoop leven missen. Leven werkt niet op onze voorwaarden maar heeft zijn eigen regels. Als je alles uit het leven wilt halen zul je in het diepe moeten springen met het risico dat je tekort schiet en op moet krabbelen om het opnieuw te proberen. De afgelopen weken leefden we niet op onze eigen voorwaarden. De lat werd door iemand anders gesteld, en het was aan ons en aan het team om te zien hoe we over de lat heen zouden komen. Als je er keihard tegenaan sprong dan had je misschien 5 minuten de tijd om je teleurstelling in strijdlust om te buigen, want de volgens uitdaging stond klaar. Ik ben tijdens orientation een paar keer met een verkeerde instelling een opdracht ingestapt, bijvoorbeeld vanwege moeheid, frustraties of teleurstelling, en al die keren betaalde zich dat negatief uit in de volgende opdracht. Voor mij en voor de rest van mijn team.

Mijn plek

Dat was één van de grootste lessen. Ik had veel invloed op de instelling van het hele team. Ik kon ze bemoedigen, vermaken, opbeuren en pushen (zo heb ik uren gezongen en veel grapjes gemaakt, juist in de moeilijkste momenten). Zo zit ik in elkaar als ik doe wat ik moet doen. Als ik me echter minder voelde, dan kon het voelen alsof ik daar recht op had (Zo, nu mag ik even achterover leunen en even sikkeneuren). Maar tijdens orientation werd goed duidelijk dat het zo niet werkt. You can feel like that, but you can’t stay like that. Ik heb mijzelf menig maal uit die houding geforceerd omdat ik merkte dat wanneer ik niet op mijn plek in het team zat, ik ook andere teamleden tegenhield om op hun plek te functioneren. Echt een lichaam waarbinnen het één niet goed functioneert als het andere niet goed functioneert. Super om dat onder deze druk zo concreet te zien worden.

De mensen

De groep is trouwens geweldig. Ik heb tijdens orientation meerdere keren met een big smile om me heen gekeken en genoten van de verschillende karakters (uit Amerika, Canada, Zuid-Afrika, Engeland, Nieuw Zeeland, Nederland en Trinidad, variërend van 17 tot 35 jaar oud, waarvan 3 getrouwde stellen,  waarvan 1 met 2 kinderen).

Het is voor mij een belofte dat het komende jaar ontzettend vet gaat worden. In korte tijd kennen we elkaar al erg goed en hebben we elkaar op een hele andere manier gezien dan wanneer het leven rustig voortkabbelt.

Masker

Wat ik voorafgaand aan orientation schreef klopte. In de schoolbankjes kun je je brave maskertje ophouden en op elke vraag Jezus antwoorden om zo je ticket naar het hiernamaals te verdienen. Tijdens crisis komt je hart naar boven. Het is zoals de bijbel zegt:

Consider it a sheer gift, friends, when tests and challenges come at you from all sides. You know that under pressure, your faith-life is forced into the open and shows its true colors. (James 1:2,3)

Ik hoop dat dit jaar dat nog meer gaat doen. Ik ben altijd bang om ontmaskerd te worden. Altijd bang dat mensen erachter komen wie ik echt ben, omdat ik denk dat dat niet goed genoeg is. Dat mijn hart niet mooi genoeg is. Maar ik weet dat dat onzin is. Ik weet dat alle neppigheid weg moet zodat ik mezelf kan zijn. Ik weet dat mijn hart wel mooi genoeg is. En ik heb dus ook echt genoten van de harten van alle mensen om mij heen. Heerlijk. Ik hou van mensen.

Ten slotte

Maar goed. Deze twee weken orientation waren echt super!! In als ik eerlijk ben: ik ben trots op mijzelf. Ik ben fysiek en mentaal sterker dan ik dacht. Achter het masker dat ik nog wel eens op wil houden zit eigenlijk best een stoere kerel die helemaal geen masker nodig heeft :-D.

Het afgelopen weekend was vooral bijkomen van de afgelopen weken. Zo werkt dat bij mij. Tijdens crisis kan ik niet stuk, en als de druk wegvalt dan zak ik in elkaar. Dat was na de brand ook zo en nu weer in mindere mate. Top om daarachter te komen. Er is nog veel meer gebeurd, maar ik heb het idee dat mijn verhaal wat te lang wordt voor een blog als ik nog veel meer opschrijf. Veel van wat ik leer zal tijdens het jaar weer terugkomen. Dat idee heb ik. God is me weer dingen aan het leren en meestal stopt Hij niet voordat het voor altijd in mijn systeem zit. Dus jullie horen het nog wel in een komende blog.

Hopelijk kan ik deze week ergens skypen. Love you all!