Aan het begin van het jaar was er van alles wat ik aan jullie kwijt wilde. Ik weet niet precies waarom, maar naarmate het jaar vordert heb ik steeds minder die behoefte. Misschien is het dit: hoe verder ik in het jaar kom, hoe moeilijker ik het vind om onder woorden te brengen wat ik precies doormaak of welke lessen ik precies leer. Ik leef hier in zo’n andere wereld. Hoe meer ik er in ondergedompeld wordt, hoe lastiger ik het vind om er iets zinnigs over op papier te zetten. Ook denk ik dat ik langzamerhand een andere houding begin te krijgen. Ik kan de hele blog volschrijven met enthousiaste verhalen en waarheden, maar een waarheid heeft in bepaalde zin pas waarde als hij wordt uitgeleefd. Over 2,5 maand kom ik weer terug naar Nederland en begint het ‘echte’ leven weer. Dan moeten de dingen die ik hier leer zich bewijzen. Dan moet ik leren erin te gaan leven. Ik heb nu liever dat jullie de komende jaren beetje bij beetje aan mij zien wat ik hier geleerd heb, dan dat ik het nu probeer in een overtuigend sappig verhaal aan jullie op dienen. Als het zich niet bewijst in mijn leven was het toch nutteloze informatie en wil ik jullie er niet mee lastig vallen.
De afgelopen tijd
- Ik ben de afgelopen tijd aan het nadenken over de volgende stap, en over de verdere toekomst. Op de korte termijn is mijn plan om terug te keren naar Den Haag, Nederland, terug naar mijn familie en mijn vrienden en terug naar Reality (mn kerk). Ik ben een Nederlander, daar ben ik wel achter. Mooie mensen zijn dat, Nederlanders.
De komende week wil ik me gaan oriënteren op een baan in Den Haag en omstreken. Ik heb er zin in. Ik ga op zoek naar aan baan in de lijn van mijn studie communicatie. Suggesties of aanbiedingen welkom. Voor de langere termijn begint zich langzaamaan iets te vormen, maar dat is nog te pril en stiekem om digitaal neer te pinnen.
- Afgelopen week hebben we Poverty Week gehad. Een week waarin we veel tijd alleen kregen en waarin we eraan roken wat het is om met weinig te leven. We sliepen in een zelfgemaakte tent in de bush, we moesten elke dag ons water van een kilometer de berg op komen halen.
Geen elektriciteit en geen sanitaire voorzieningen. Nauwelijks eten (max. een half kaal brood per dag, soms niks). De eerste twee dagen van zonsopkomst tot zonsondergang (ongeveer 12 uur per dag) verboden om met elkaar te praten, ergens alleen op een plekje in de bush.
Gewoon zitten, bidden, opstaan, rondkijken, met je eigen gedachten stoeien. Echt een mooie ervaring, maar wat is een dag lang dan... De laatste twee dagen wat andere activiteiten gedaan om wat meer aan armoede te ruiken.
We hebben een dag lang als veldwerkers gewerkt (onkruid wieden), en de tweede dag op de vuilnisbelt rondgekeken en in een stadje gebedeld voor geld/eten. Op de vuilnisbelt werken tientallen (of misschien wel meer dan honderd) mensen. Bij elke vuilniswagen die binnenkomt drommen ze zich om de wagen heen om het waardevolle vuil eruit te sorteren en in te leveren voor wat geld. Veel van de mensen leven in een klein hutje op de vuilnisbelt. Hele families, baby’s... Heftig.
Geen elektriciteit en geen sanitaire voorzieningen. Nauwelijks eten (max. een half kaal brood per dag, soms niks). De eerste twee dagen van zonsopkomst tot zonsondergang (ongeveer 12 uur per dag) verboden om met elkaar te praten, ergens alleen op een plekje in de bush.
Gewoon zitten, bidden, opstaan, rondkijken, met je eigen gedachten stoeien. Echt een mooie ervaring, maar wat is een dag lang dan... De laatste twee dagen wat andere activiteiten gedaan om wat meer aan armoede te ruiken.
We hebben een dag lang als veldwerkers gewerkt (onkruid wieden), en de tweede dag op de vuilnisbelt rondgekeken en in een stadje gebedeld voor geld/eten. Op de vuilnisbelt werken tientallen (of misschien wel meer dan honderd) mensen. Bij elke vuilniswagen die binnenkomt drommen ze zich om de wagen heen om het waardevolle vuil eruit te sorteren en in te leveren voor wat geld. Veel van de mensen leven in een klein hutje op de vuilnisbelt. Hele families, baby’s... Heftig.
Deze hele week vergeet ik niet meer.
-Voor die tijd hebben we ons met van alles en nog wat bezig gehouden. Career planning lectures, Sex Relating and Dating lectures van ps. Louis, The Truth Project, en nog veel meer wat nu niet aan het oppervlakte van mijn brein drijft.
Lectures
-Een langer lopend project is het Love Feast. Samen met een Zuid-Afrikaanse meid van Surf Masters leid ik een groep studenten in het organiseren van een driegangendiner, inclusief entertainment en opbouwende woorden voor 120 jongeren uit de township hier (Tokyo Sexwhale, uitspraak: Tokyo Sekwale). Het overgrote deel krijgt nooit goed te eten, laat staan een driegangendiner. Die avond serveren wij ze. Ook iets nieuws voor ze. Sinds de apartheid is er nog steeds veel spanning en ongemakkelijkheid tussen blank en zwart hier in Zuid-Afrika. Daarom is het supertof om als blanke studenten een avond lang de zwarte jeugd dienen. Goed voor zowel de zwarte jeugd als de blanke jeugd. We geloven dat deze avond een positieve impact gaat hebben. We organiseren deze avond onder leiding van Victory4All (interessant om die organisatie wat beter te bekijken. www.victory4all.com. Supermooi en indrukwekkend wat er via hun gebeurt hier in de townships). Die zijn van plan om met enige regelmaat een Love Feast te organiseren.
- Er staan wat korte blogjes van mij over activiteiten de afgelopen tijd op de blog van VGY. Bijvoorbeeld over mountain biken met Leadership Academy. Zie de linkjes aan de rechterkant van deze blog voor de website van VGY.
Mountainbiken
Komende tijd
Waar ik nu echt naar uitkijk is het bezoek van mijn broer en zus, Bram en Suzan, aan Jeffreys Bay over 3 weken. Dat wordt een supermooie tijd! Ze gaan met ons (VGY) mee naar Lesotho. Ook dat wordt volgens mij ontzettend mooi.
Tot zo ver. Ik hoop bij het gedeelte over Poverty Week nog wat foto’s toe te voegen. De natuur daar was SUPERmooi.
Love you all!! Zin om jullie te zien!!!
